2-دومین حادثه تلخی همیشه آزارم میده از دست دادن مادر بزرگمه.......

مادر بزرگ من نمونه ترین مادر بزرگ دنیا بود /اون پسش ما زندگی می کرد ماهم خیلی دوستش داشتیم خیلی /اون مادر پدرم بود وکسی رو نداشت به جز پدرم وعمه ام که اونم تو تهران زندگی می کرد/ثروتهای دنیای عمه ام رو از مادرش دور کرده بود /طوری که همه فکر می کردند مادر من دختر اونه نه عروسش/بعد از رفتن برادرم مادربزرگم که اونو خیلی دوست داشت /حسابی افتاد/تمام تواناییها شو از دست داد/انقدر گریه کرد که روشنایی یکی از چشمهاش برای همیشه خاموش شد/دیگه نمی تونست غذا بخوره/نمی تونست راه بره/منو مادرم تا جایی که می تونستیم بهش رسیدگی می کردیم/آره اگه تو دنیا یه عروس باشه که به مادر شوهرش عاشقانه خدمت کنه اون مادر من بود/بدون هیچ منتی/بدون هیچ چشم داشتی/بدون هیچ اجباری/غذا تو دهنش می گذاشت/لباساشو عوض می کردومی شست/و.............

این دومین درسی بود که تو زندگی یاد می گرفتم/رفتار مادرم نسبت به مادربزرگم به من یاد داد/هر انسانی در جایی خود قابل احترام است/حالا می خواد مادر خودت باشه یامادر شوهرت چه فرقی داره/اما دخترای این دروزمونه اصلا پدرو مادر شوهرشونو به حساب نمی ارن /اون احترامی که باید برای اونا قایل باشن نمی شن/آره بالاخره13/8/79 مادربزرگمم چشم از دنیا فرو بست/بدون اینکه هیچ کسی بفهمه /ساکت وآروم رفت/بازم باید شاهد گریه های پدرم می شودم/خدایا چی کار می کردم نمی تونستم حتی یک قطره از اشکهای پدرم رو ببینم/اون روزپدرم من به زور و التماس تونستم پدرم رو از روی جنازه مادرش بلند کنم/آخه می دونید پدر من پدر شو تو بچگی از دست داده بود/فقط یه مادر مهربون داشت/من اون روز خیلی گریه کردم/چون مادر بزرگمو بی نهایت دوست داشتم....................

بالاخره دوران رنج وسختی به پایان رسید

ما به خاطر برادرم از خونمون رفتیم ولی با یاری خداوند و تلاشهای بی شائبه پدرم در سال80 ما تونستیم یه خونه خوب و عالی بخریم/تقریبا وضع مالی پدرم خوب شد/پدر من پیمانکارحمل ونقل شرکت نفت تهرانه/بابام یه ماشین دیگه خرید و داداشم مرتضی هم اونجا مشغول به کار شد/هر چند از نظر مالی پیشرفت خیلی خوبی کردیم/اما تمام ثروت دنیا /تمام گنجهای گرانبهای دنیا هم نمی تونند جای عزیزای آدم رو بگیرند/به قول دوستم که خیلی دوستش دارم/امیدوارم تو شهری که زندگی میکنه موفق باشه/شکست در پول رو میشه به راحتی و با کمی سختی به دست اورد/خیلی حرف قشنگ و بامعنایه اگه یه کم روش فکر کنیم.

بابام یه حرف خیلی خوشگل می زنه دلم می خواد حتما تو وبلاگم بنویسمش:

اگه آدم دلش خوش باشه بدترین جای دنیا برای اون شخص مثل بهشته ولی اگه آدم ناراحتی وغم وغصه تو دلش رخنه کنه بهترین قصرهای دنیا هم براش زندونه...........................

وقتی برادرم رفت شادی بار خودش رو از خونه ما بست اره /اره عشق شادی صفا وخوشی همه از خونه ما رفتند /اون روز لعنتی /اون ماشین لعنتی /برادرمو تو جاده اراک ازم گرفت /یه تریلی با ماشین برادرم تصادف کرد که راننده اون ماشین برادر کوچکترم مرتضی بود /مصطفی با پسر همسایمونمحمد پشت ماشین خوابیده بودنند که برادرم مرتضی به علت لغزنده بودن جاده کنترل ماشین رو از دست داد / برادرم و محمد که خسته بودند  پشت ماشین  تو خواب شیرین بودند  که دیگه اجل بهشون مهلت  نداد  و در همان حال خواب از دنیا رفتند / الان که دارم اینها رو می نویسم خیلی دلم گرفته نمی دونم چرا......./ الان که  دارم خاطراتم رو مرور می کنم اشکهام مثل سیلابی روی صورتم جاری شده و هیچ سدی نمی تونه جلوی این سیلابو بگیره/یه هفته از مرگ برادرم گذشت /من معتقدم خداوند بزرگ بندگا نشو طوری آفریده که می تونندبا هر شرایطی خودشونو وقف بدن/مادرم تا یک هفته غذا نخورد/ولی تا کی میتونی غذا نخوری/تا کی میتونی از سپیده صبح تا غروب آفتاب اشک بریزی/هر چند اون موقعها خیلی بزرگ نبودم ودلم نمیومد گریه های بی امونه شو ببینم/هر چند خیلی سخت بود ولی دیگه عادت کردیم به نبودنش /به اینکه اون کنار خدای خودشه/و ما دیگه نمی تونیم اونو ببینیم/اگه بهتون بگم از مرگ برادرم به بعد مادرم تو هیچ عروسی شرکت نکرد شاید باورتون نشه/از خدای بزرگ و مهربون می خوام همچین مصیبتی نصیب هیچ کس نکنه

بعد از رفتن اون تازه بدبختیهای ما شروع شد/پدر محمد از پدرم خواسته بود برادرم مرتضی از اون کوچه بره/ولی پدرم نتونست پسرشو تنها بزاره /خانمو گذاشت و رفت مستاجری/تازه اون موقع فهمیدم پدر و مادرا چقدر با گزشت و مهربونند/اون موقع بود که پدرم اولین درس زندگی (یعنی گذشت) رو برام سرمشق کرد/منم تا تونستم از روی تون نوشتم/اما ما جوونا تا بزرگ می شیم تا ازدواج می کنیم تنهاشون می زاریم/و وقتی کمی پیر می شن یا سراغشون نمی ریم یا وقتی هم می ریم انقدر سرشون غر می زنیم  که اونا اخساس می کنن سر بار ما هستند/اره 9 سال پیش پدرم به خاطر برادرم تمام زندگی شو ول کرد و آواره این خونه واون خونه شد/تو این مدت انقدر سختی کشید مه در عرض یک سال به اندازه 10 سال پیر شد/خدا جون تو رو به آقا امام زمان قسمت میدم تمام پدرهای ما رو صحیح و سالم زیر سایه آقامون امام زمان نگه دار....

به هر حال به هر مصیبتی بود برادرمو گذاشتن توی قبری که جای ابدی تمام ماست /دیگه تموم شد/برادرم رفت/رفت جایی که دیگه برگشتی نداشت /آره رفت حتی بدون خداحافظی/اون روز انقدر گریه کرده بودم که دیگه اشکام تموم شده بود هر کاری می کردم دیگه حتی یه قطره هم نتونستم گریه کنم /اره دریای بیکران اشکهام تون روز تموم شد/تمام امید و ارزوهام از پیشم رفت/کسی که دوست داشتم عروسیشو ببینم رفت و چه مظلومانه/نمی دونم موقعی که رفت تشنه بود یا نه/گرسنه بود یا نه/گریه های پدرم خیلی رنجم می داد/می گن تو این جورمواقع برادر ادم می تومه سنگ صبورش باشه/اما پدر من که برادری نداشت تنهای تنها بود/باید همه سختی ها رو تنهایی به دوش می کشید

اره سنگ صبور نداشت/کسی که باهاش همدری کنه/اخه با رفتن پسر بزرگش کمر بابام شکسته بود

امروز بسه دوباره می نویسم اره می نویسم 

شاید..............

همیشه تو زندگی ۶ واقعه تلخ آزارم میده:

۱-از دست دادن برادر بزرگترم که بی نهایت دوستش داشتم/کسی که مظلوم ترین آدم روی زمین بود/ساده ترین/مهربون ترین بود/اما نمی دونمچرا خدای مهربون اونو از ما گرفت راست می گن آدمهای خوب زودتر از بین ما میرن /من تقریبا ۱۱ ساله بودم که اون روز لعنتی به سراغ من و خانوادم اومد/برادرم مصطفی یه جوون ۲۴ ساله که مثل تمام جوونای این دیار دوست داشت ازدواج کنه/دوست داشت کت وشلوار دامادی به تن کنه اما خدای مهربون نزاشت و اونو برد پیش خودش/البته باید راضی بود به رضای خدا/خلاصه روز ۲۵/۶/۷۵ شد روز گریه و شیون و زاری من و پدرم و مادرم وخواهر و برادرام