ديگه هيچ کسو ندارم

خسته از تموم دنيام

ذره اي ثمر نداره

همه ی امروزو فردام

منه نا اميدو خسته

با دلی از غم شکسته

دستای نامهربونت

همه ی درارو بسته

تنهاو خسته و حيرون

جاده هارو مي شمردم

نفسام آهنگ رفتن

ذره ذره من مي مردم

تووی هفتا آسمون من

يه ستاره هم ندارم

آسمون تيره و تاره

تکو تنها بی قرارم

نمي خوام زنده بمونم

زندگی برام عذابه

شوق ديدنت عزيزم

يه حبابه روي آبه

ببینم حرفای عاشقونرو یادت میا د؟

حرفای صادقوبی بهونرو یادت میا د؟

یادته زمستونا تو کوچه ها تو بارونا

فارق از تموم دنیا ما دو تا یادت میا د؟

من میمردم واسه تو تو جون میدادی واسه من

اون همه عشق و وفا بود تو دلا یادت میا د؟

یادته اشکای تو چه جوری آتیشم میزد؟

پاکیو صداقت دلامونو یادت میا د؟

نمیدونم تو چرا این همه بی وفا شدی

عاشق دوریو بی خیال عشق ما شدی

اگه حرفا و قرارا مونو یادت بیا ری

به خدا محا ل که اینجوری تنها م بذا ری

دیگه تو رفتنی هستی نگو نه نه نگو نه

نگو نه که خیلی وقته می دونم نه نگو نه

دیگه تو نیستی مثل گذشته ها

اینو از کتاب چشمات می خونم

دیگه تو رفتنی هستی نگو نه  نگو نه

 نگو نه  نگو نه که خیلی وقته می دونم

 نگو نه  نگو نه که خیلی وقته می دونم

یه روز از بام نگاهم می پری

می دونم تو هم مثل کبوتری

یه روز از بام نگاهم می پری

توی چشمات یه نگاه غریبه است

یه نگاهی که میگه می خوای بری

یه نگاهی که میگه می خوای بری

دیگه مهتاب نداره چشمای تو چشمای تو

اون دوتا چشمهای پر عشق وامید

یادته تو شبهای تاریک وسرد

دوتا چشمات مثل آفتاب می تابید

نگو نه  نگو نه که خیلی وقته می دونم

نگو نه  نگو نه که خیلی وقته می دونم

می دونم تو هم مثل کبوتری

یه روز از بام نگاهم می پری

می دونم تو هم مثل کبوتری

یه روز از بام نگاهم می پری

توی چشمات یه نگاه غریبه است

یه نگاهی که میگه می خوای بری

یه نگاهی که میگه می خوای بری

دیگه مهتاب نداره چشمای تو چشمای تو

اون دوتا چشمهای پر عشق وامید

یادته تو شبهای تاریک وسرد

دوتا چشمات مثل آفتاب می تابید

نگو نه  نگو نه که خیلی وقته می دونم

می دونم تو هم مثل کبوتری

یه روز از بام نگاهم می پری

می دونم تو هم مثل کبوتری

یه روز از بام نگاهم می پری

شکسته بال تر از من میان مرغان نیست              دلم خوش است که نامم کبوتر حرم است

با بال شکسته پر گشودن هنر است                     این را همه ی پرندگان میدانند

- فقیر و خسته به درگاهت آمدم ،رحمی                که جز ولای توام نیست هیچ دستاویز

بیا که هاتف میخانه دوش با من گفت :                  که در مقام رضا باش وز قضا مگریز

- رمیده آهوی قلبم به دشت سبز نگاهت                مرا بگیر در آغوش ای پناه همیشه  

عاشقای تو برای دیدینت تاپ تاپ میکنه منم اگه قابل بدونی واجازه بدی  یکی

ازعاشقات باشم این شعر ناقابلو که آقای علی لهراسبی با اون صدای قشنگ و حس

قشنگش می خونه تقدیمت می کنم .

آقا جون باور کن این ترانه در وصف تو خیلی کمه ولی به جون خودم روزهای جمعه بعد از دعای ندبه وغروبهای جمعه خیلی می چسبه.

                           واقعا تو خود عشقی خود خودش

تو همون حس غریبی که همیشه با منی

                                       تو بهونه هز عاشق واسه زنده موندنی

تو امید انتظاری تو دلهای نا امید

                                مثل دیدن ستاره تو شبهای ناپدید

چه غریبونه گذشتند جمعه های سوت وکور

                                          هنوزم اما نرسیدی ای تجلی ظهور

با توام با تو که گفتی تکیه گاه عاشقایی

                                             تو یه دنیا نوری ساده ای بی انتهایی

مثل لالایی بارون تو کویر بی صدایی

                             تو خود عشقی می دونم ناجی فاصله هایی 

تو همون حس غریبی که همیشه با منی

                                       تو بهونه هز عاشق واسه زنده موندنی

تو امید انتظاری تو دلهای نا امید

                                مثل دیدن ستاره تو شبهای ناپدید

عمریه دلم گرفته گله دارم از این جدایی

                                          غایب همیشه حاضر تو کجایی

                                تو کجایی تو کجایی   

سر گرمی تو شده بازی با این دل غمگین و خستم 

یادت نمی آ‌د اون همه قول قرارایی که با تو بستم

با این همه ظلم تو ببین باز چه جوری پای این همه قول و

 قرارا من نشستم

نشکن دلمو بخدا آهم میگیره دامنتو عاقبت یک روز

نگو بی خبری نگو نمی دونی دلم پر از یه نفرین سینه سوز

نگو بی خبری نگو نمیدونی وقتی که نیستی گریه شده

 کار این دل عاشق شب و روز

دیوونه نکن دلمو آهم می گیره دامنتو عاقبت یک روز

نگو بی خبری نگو نمی دونی دلم پر از یه نفرین سینه سوز

نگو بی خبری نگو نمیدونی وقتی که نیستی گریه شده

 کار این دل عاشق شب و روز

شعراز محسن چاووشی که واقعا قشنگ میخونه و من همه ترانه هاشو دوست دارم

شعر از: فريدون مشيری

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از این خاک غریب

که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه ی عشق

قهرمانان را بیدار کند.

قایق از تور تهی

و دل از آرزوی مروارید.

هم چنان خواهم راند

نه به آبی ها دل خواهم بست

نه به دریاها . پریانی که سرازآب به در می آرند

و در آن تابش تنهایی ماهی گیران

می فشانند فسون از سر گیسو هاشان

هم چنان خواهم راند

پشت دریا شهری است

که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است

بام ها جای کبوتر هایی است

که به فواره ی هوش بشری می نگرند

دست هر کودک ده سالهی شهر . شاخه ی معرفتی است

مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند

که به یک شعله. به یک خواب لطیف

خاک.موسیقی احساس تو را می شنوند

و صدای پر مرغان اساطیر می آید در باد

پشت دریاها شهری است

که در آن وسعت خورشید به اندازه ی چشمان سحر خیزان است

شاعران وارث آب و خرد و رو شنی اند.

   پشت دریاها شهری است

    قایقی باید ساخت.

اینجا کلبه عاشقی من است

 كلبه وسعتي دارد به اندازه دلم و فضايي به حجم حضورم

مي داني؟

اين كلبه برايم خيلي دوست داشتني است چون به اندازه همين جمله ساده و معصومانه است

مي داني؟

من همه گمشده هايم زندگي ام را در گوشه و كنار اين كلبه جستجو مي كنم

همه لحظات از دست رفته را مي خواهم جايي همين اطراف پيدا كنم

شايد نشود اما من مي گويم مي شود

در دلم نامت را نجوا مي كنم و ديوار ها و پنجره نامت را در ميان چشمانم مي خوانند و با من در انتظارت مي مانند. مي داني؟ مي دانند كه من چقدر دوستت دارم. مي داني؟ مي دانند كه مي خواهم روزي دستت را بگيرم و تو را در كلبه عاشقي به تماشا بنشينم. آري تو را به تماشا مي نشينم روزي، تو را! اي همه چشمان من براي تماشا دوستت دارم

گوشه اي از كلبه، دستانم را به دور زانوان حلقه كرده ام و مي گويم دوستت دارم

 و هرگز فراموشت نخواهم كرد هرگز تا ابد

به خدا قسم كه درب اين كلبه را به روي هيچ كس باز نخواهم كرد

  جزتو

هرگز به پایان نمی اندیشیدم

چرا که می دانستم بی تو

در انتهای راه خبری نخواهد بود

من فقط از پایان تو می ترسیدم

پایان تو سر آغاز مرگ تدریجی من بود

و بستن دفتر شعرش برای همیشه

حال از تو می خواهم

آغاز کنی ابتدا را

چون همان لحظه ای که تو را در زیر باران دیدم

به پایان راه نیندیشیدم

حال می خواهم آغاز کنی .همان عشق را آغاز کنی

همان پرواز را آغاز کنی

از لحظه شروع لحظه یسلام و درود

از لحظه ی تلاقی دو نگاه در زیر باران شروع کنی

و چون من به پایان راه نیندیشی

که اندیشیدن به پایان راه

شور پرواز بی پروا را در ما خواهد کشت

کاش بر ساحل رودی خاموش

  عطر مرموز گیاهی بودم

چو بر آنجا گذرت می افتاد

به سرا پای تو لب می سودم

              کاش چون پرتو خورشید بهار

              سحر از پنجره می تابیدم

              از پس پرده ی لرزان حریر

               رنگ چشمان ترا می دیدم

                            کاش از شاخه ی سر سبز حیات

                            گل اندوه مرا میچیدی

                            کاش در شعر من ای مایه ی عمر

                            شعله ی راز مرا می دیدی.