هر وقت دلم می گیره میام سراغ وبلاگت ومی خونم اما نه تنها دلم باز نمیشه تازه بیشتر از گذشته دلم می گیره نوشته هایی که حاکی از عشق پاک تو به من بود

  میخوام نوشته های خودتو امروز به خودت تحویل بدم چون من الان لایقش نیستم من لایق حرفهای قشنگ تودیگه نیستم تقدیمش می کنم به خودت تو تقدیکش کن به کسی که دوستش داری.

عشق به شکل پرواز پرنده است عشق به شکل آشيانه ساختنه دو

کبوتر است عشق به شکل گل سرخی است که تازه می شکفد عشق

گرما و شور و غرور جوانی است

من ميخوام هميشه عاشق بمونم                 به تو و چشمای روشنت قسم

با ترانه های آفتابی تو                              می تونم به صبح فردا برسم

اين همه خاطره رو چه کار کنيم                   نميتونيم که از اونا بگذريم

آغاز شروع شعر من تويی                         بيا تا آخر خط با هم بريم

واسه چی ميخوای که تنهام بزاری               چرا بايد تو رو از ياد ببرم

یادمه یه روز نشستی روبه رو                      گفتی که محال از تو بگذرم

بيا با هم آسمونو طی کنيم                          تو به من يه فرصت تازه بده

می دونم که چشمای عاشق تو                   راه و رسم عاشقی رو بلده

توی اين شبای تلخ و سوت و کور بيا تا خورشيدو پيدا بکنيم اگه امروز رو گرفتن ازمون بيا فکری واسه فردا بکنيم

جشن غدیر فریاد غربت امیر المومنین است

خدایا چه موهبت بزرگی به من داده ایی و آن شیعه بودن است شیعه علی بودن موهبتی است که خداوندبه هر انسانی عطا نمی کند کاش بتوانیم قدر این نعمت بزرگ را بدانیم  خدایا تو یاریم کن تا برای همیشه عاشق علی وشیعه او باشم .

آمین یا رب العالمین.

این روز قشنگ را به همه عاشقان علی علی الخصوص به شیعیان جهان تبریک عرض می کنم.

مخصوصا به میثم عزیزم میثم جان عیدت مبارک امیدوارم امیر المومنین نگهدارتو و خانواده ات باشد امیدوارم الگوی تو وهمسرت در زندگی علی وفاطمه  باشد که در این صورت به خوشبختی وسعادت خواهید رسید..   

مسافر به انتظارت خواهم ماند تا ابد براي هميشه .

زيرا ميدانم به سوي من باز خواهي گشت

پس با همه توانم

تلخي اين انتظار را تحمل خواهم كرد

به انتظارت خواهم ماند زيرا

قلب من ،با هر تپش خود

آهنگ خاطرات گذشته را مينوازد

قلبي كه در آنخاطره ها و خوشي ها

در آن مدفون است

حتي اگر بدانم ، كه جسمت به سوي من باز نميگردد

باز هم به انتظار خواهم ماند

شايد روزي صداي پايي بشنوم كه ........

شب سرد بی وفایی  /  توی راه بی صدایی  /   نرسیدیم ما به آخر 
 
 قسمت ما شد جدایی /  من که عاشق تو بودم /یار صادق تو بودم
 

توی دشت آرزوهات / من شقایق تو بودم  / پس چرا چشماتو بستی
 
چرا قلبم رو شکستی   /   ندارم جز تو وجودی  /تویی رنگ همه هستی
 
 می باره چشمه نورم / می خونه دل ویرونه ام / دیگه بی تو نمی مونم
 
 دیگه بی تو نمی تونم /  من و این غم جدایی / دیگه نیست راه رایی

 خیلی سخته بی تو بودن / نفرین به بی وفایی   /     تو که بی وفا نبودی
  
یار نیمه راه نبودی     /     واسه هم صدایی عشق /    تو که بی صدا نبودی
 
پس چرا پیشم نموندی /  شب رو تو دلم نشوندی   /     گل پاک عاشقی رو
 
 چرا از ریشه سوزوندی  /می باره چشمه نورم   /    می خونه دل ویرونه ام
 
 
                                      دیگه بی تو نمی مونم 
                                      دیگه بی تو نمی تونم 
 

عهد و پيمونا شكسته                                      رشته ي دلا گسسته

تقويما رو ماه تيره                                           زندونا پر اسيره

آدما يا همه مردن                                             يا كه مات و دل سپردن

عصر ما عصر فريبه                                       عصر اسماي غريبه

عصر پژمردن گلدون                                       چتراي سياه تو بارون

مرگ آواز قناري                                             مرگ عكس يادگاري

تا دلت بخواد شكايت                                          غصه ها تا بينهايت

دلاي آدما تنگه                                                  غصه هم گاهي قشنگه

چشما خونه ي سواله                                          مهربون شدن محاله

حك شده روي هر ديواري                                     كه چرا دوسم نداري

خونه هامون پر نرده                                         پشت هر پنجره پرده

تا دلت بخواد مسافر                                          تا بخواي عاشق و شاعر

شبا سرد و بي عروسك                                      دلاي شكسته از شك

زلفاي خيلي پريشون                                         خط زدن رو اسم مجنون

شهري كه سرش شلوغه                                     وعده هاش همه دروغه

چشماي خيره به جاده                                          عشوه هاي نخريده

آسمونا پر دوده                                                   قلب عاشقا كبوده

گونه ي گلدونا زرده                                            رفته و بر نمي گرده

آدما بي سرگذشتن                                              آهوا بدون دشتن

دفترا بدون امضا                                               ماهيان بدون دريا

تشنه ها هلاك آبن                                            همه حرفا بي جوابن

نصف زندگي نگاهه                                            بقيش همه گناهه

خدا رو انگار گذاشتن                                         رو زمین و بر نداشتن

در و ديوارا سياهه                                               آدرسامون اشتباهه

شب و روزا پر عادت                                           وقت كه شد شايد عبادت

خدا مال غصه هاته                                               وقتي غم داري خداته

روي آينه ها غباره                                               شيشه ي پنجره ي تاره

بغضا بي صدا و كاله                                               همه از فكر و خياله

قلك خوبيا خالي                                                        مهربونيا خيالي

قفسا پر پرنده                                                          لباي بدون خنده

نه شنيدني نه گوشي                                               نه گلي نه گلفروشي

مرگ جشناي تولد                                               مرگ اون دلي كه گم شد

خستگي بي اعتمادي                                             شك و ترديد زيادي

امتحانهای مكرر                                                لونه هاي بي كبوتر

مشقامون بدون امضا                                            اسممون هميشه رسوا

نمره هاي عشقمون تك                                           بامامون بدون لك لک

همه غايبن تو دفتر                                                مث بالاي كبوتر

خونه ها بدون باغچه                                             بدون حافظ و طاقچه

نه براي عشق ميلي                                              نه كسي به فكر ليلي

ديگه پشت در بسته                                                 كسي بيدار ننشسته

نه كسي نه انتظاري                                                نه صداي بي قراري

واسه عاشقي كه ديره                                                لااقل دلت نگيره

كاش تو قحطي شقايق                                             باز بشيم سوار قايق

بشينيم بريم تو دريا                                                    من و تو تنهاي تنها

ماهيا خيلي امينن                                                       نمي گن اگه ببينن

انقدر مي ريم كه ساحل                                              از من و تو بشه غافل

قايق و با هم مي رونيم                                            مي ريم اونجاها مي مونيم

جايي كه نه آسمونش                                                  نه صداي مردمونش

نه غمش نه جنب و جوشش                                          نه صداي گلفروشش

مث اينجا ‌آهني نيست                                                 خوبه اما گفتني نيست

پس ببين يادت بمونه                                                   كسي ام اينو ندونه

زنده بوديم اگه فردا                                                       وعده ي ما لب دريا

صبح پاشو بدون ساعت                                             كه فراموش بشه عادت

نره از ياد تو زيبا                                                       وعده ي ما لب دريا

لهجه ي گل هاي نيلوفر صدا كردم

تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ

ارزوهايت دعا كردم

پس از يك جستجوي نقره اي

در كوچه هاي ابي احساس

تو را از بين گل هايي كه در تنها يي ام روييد با

حسرت جدا كردم

و تو در پاسخ ابي ترين موج تمناي دلم گفتي

دلم حيران و سرگردان چشماني است رؤيايي

و من تنها براي ديدن زيبايي ان چشم

تو را در دشتي از تنهايي و حسرت رها كردم

همين بود اخرين حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگينت

حريم چشم هايم را به روي اشكي از جنس غروب

ساكت و نارنجي خورشيد وا كردم

نمي دانم چرا رفتي

نمي دانم چرا شايد خطا كردم

و تو بي انكه فكر غربت چشمان من باشي

نمي دانم كجا ،تا كي ،براي چه ،

ولي رفتي و بعد از رفتنت

باران چه معصومانه مي باريد

و بعد از رفتنت يك قلب دريايي ترك  برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاكستري گم شد

و گنجشكي كه هر روز از كنار پنجره

با مهرباني دانه برمي داشت

تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو اسمان چشمهايم خيس باران بود

و بعد از رفتنت انگار كسي حس كرد من بي تو

تمام هستي ام از دست خواهد رفت

كسي حس كرد من بي تو

هزاران بار در لحضه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دريا چه بغضي كرد

كسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد

و من با ان كه مي دانم تو هرگز ياد من را

با عبور خود نخواهي برد

هنوز اشفته چشمان زيباي تؤام

برگرد!

ببين كه سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد

كنار انتظاري كه بدون پاسخ و سردست

و من در اوج پاييز ي ترين ويراني يك دل

ميان غصه اي از جنس بغض كوچك يك ابر

نمي دانم چرا؟

شايد به رسم و عادت پروانگي مان باز

براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ ارزوهايت

دعا کردم.

که من با کوله باری از حقیقت آمدم سویت

به من گفتی دلت از دردهای کهنه لبریز است

و من گشتم پرستار دل تنگت

بادت هست؟

و بعدی چند می گفتی

تو را دیگر نمی خواهم

تو هرگز اشکهایم را نمی دیدی

به قلب ساده و بی کینه و پاکم

چه بی رحمانه خندیدی

برو هر جا که می خواهی

بخوان با هر که می مانی

                   "  تو را هرگز نمی بخشم  "

دلم براي همۀ دلتنگيهايم تنگ شده ، براي تمام لحظه شماريها ، براي لذت تنهايي ها ، صداي تيك تاك و صبوري دل ساعت ؛ ولي ناگهان همه چيز با من بيگانه شد ؛ ساعت عجول ، تنهايي نخواستني و دلتنگي نفرت انگيز . تيك تاك هاي ساعت مثل زالوهايي كثيف به تنم افتاده از درون نابودم مي كند . چرا زمان در من نمي گذرد؟؟؟ چرا در اين تنهايي راكد مانده ام؟ از اين بي حركتي تمام تنم لجن بسته ،حتي احساسم نيز لجن بسته ، بوي تعفن دنياي خاطراتم را فرا گرفته ،هيچ كس رغبت نمي كند به من نزديك شود ، هيچكس ميل به ورق زدن دنياي خاطراتم ندارد مثل يك جزامي از من مي گريزند و من هر روز بيشتر احساس نياز مي كنم ؛ نياز به يك دست مهربان و گرم كه دست يخ زده ام را بگيرد و مرا از اين گندآب متعفن بيرون بكشد......چه خيال بيهوده اي اين دست اصلاً مرا نمي بيند . آنقدر در اين باتلاق ِ تنهايي فرو رفته ام كه ديگر اميدي به نجاتم نيست . صدايم به گوش هيچ كس نخواهدرسيد ؛ هيچ صدايي هم نمي شنوم جز زوزۀ باد و وزوز ِ زنبور هايي كه به تنم افتاده اند و ذره ذره شيرۀ جانم را مي مكند و گهگاهي قار قار كلاغي از دور . او هم به من نزديك نمي شود ؛ نمي خواهد مرا از دنياي خوش انسانها با خبر كند يا شايد هم مي ترسد ، مي ترسد او را نيز با خود به اين باتلاق بكشانم . من سرنوشتم رقم خورده ، من با تنهايي عجين شده ام ، من زاده شده ام براي درد ، درد بي من تنهاخواهد ماند ؛ غم بي من گريه سر خواهد داد و مرگ بي من حوصله اش سر خواهد  رفت و او  بي من............. بودن يا نبودنم برايش تفاوتي ندارد ، شايد بي من آزاد است از بند وظيفه ، به خاطر غم و درد هم كه شده مي مانم . نمي خواهم  آنها نيز به تنهايي من دچار شوند ..... كم كم همه جا تاريك مي شود ؛ چرا هيچ شعلۀ فانوسي به كمك چشمانم نمي آيد؟ آنها چه گناهي كرده اند اسير اين تن تنها شده اند؟؟؟چشمانم هم ديگر سويي ندارند . برق شبنم روي  گل واشدۀ دورترين بوتۀ خاك را نيز نمي بينند . ديگر زندگي ، زندگي نيست . من با مرگ زندگي مي كنم ؛ زندگي من با مردن معنا پيدا مي كند . 

آری اگر زندگي را دوست مي داشتم در بدو تولد نمي گريستم