من خودم از خوندن اين شعر خيلي لذت ميبرم
هر کي از اين شعر خوشش اومد... نظر بده.
با غروب اين دل گرفته ، مرا
مي رساند به دامن دريا
ميروم گوش ميدهم به سکوت
چه شگفت است اين هميشه صدا
لحظه هائي که در فلق گم شد
با شفق باز مي شود پيدا
چه غروري چه سرشکن سنگي
موج کوب است يا خيال شما ؟
دل خورشيد هم به حالم سوخت
سرخ تر از هميشه گفت: بيا
مي شد اينجا نباشم اينک
بي تو موجم نمي برد زين جا
راستي گر شبي نباشم من
چه غريب است ساحل تنها...
من و اين مرغ هاي سرگردان
پرسه ها مي زنيم تا فردا
تازه شعري سروده ام از تو
غزلي چون خود شما زيبا
تو که گوشت بر اين دقايق نيست
باز هم ذوق گوش ماهي ها.
|
